Een echte Nijkerker

‘Ben jij een echte Nijkerker?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik ben hier niet geboren, dus dat zal wel niet, ook al woon ik hier al bijna veertig jaar… Ben jij een echte?’
De man aan de andere kant van de tafel knikt heftig. ‘Zeker. Ik ben hier geboren en getogen.
‘Dus geboorte is een voorwaarde?’
‘Nou, dat niet alleen. Je moet plat praten en minstens twee keer naar de kerk gaan op zondag.’
‘Ha!’ De man die binnenkomt hangt lachend zijn jas over de stoel. ‘Als dat zo zou zijn dan was ik er geen. Terwijl ik hier toch mijn hele leven al woon. Ik ben zelfs een bekende Nijkerker. Dus ook een echte! Dat platte proaten hoeft voor mij niet. En met de kerk heb ik niks.’
Het gesprek gaat over zijn teleurstelling in de kerk. Over het zakje voor het verjaringsfonds wat het enige contact was met die kerk. Ik heb dat allemaal achter me gelaten. Je moet geloven in jezelf en ik geloof dat ik een echte Nijkerker ben.
Ik maak me hard voor het behoud van het authentieke gezicht van de stad. Dat oude moeten we koesteren. Je moet bij een winkelpand eens wat vaker naar boven kijken. Dan zie je die mooie geveltjes weer.
‘Als je wat verder omhoog kijkt, zie je God.’ probeer ik.
Hij glimlacht gedienstig. ‘Zou ook kunnen..’ mompelt hij. Dan richt hij zijn aandacht naar zijn nieuwe buurman tegenover. Er zitten intussen vier mannen om de tafel, elk met hun eigen verhaal.
‘Ja, ik kijk  best vaak naar boven!’ De man die aanschuift ken ik van de evangelisatieacties. ‘Maar het lijkt even niet te helpen. Mijn hart is een beetje leeg..’ Hij laat zich vermoeid op een stoel zakken.
Die woorden blijven in mijn oren haken en ik schuif mijn broeder koffie toe.
‘Een beetje leeg, zeg je?’‘
Ja, gek hè! Ik heb zoveel mensen hier in Nijkerk aangeraakt met de blijde boodschap maar nu raakt het mijzelf niet. Ik voel me leeg, ja.’
Hij vertelt over zijn ziekte die hem zoveel energie kost. Over zijn verlangen om de Heer te dienen. ‘Maar het lukt me nu niet. Ik mis de passie, mijn eerste liefde. Ik weet heus wel dat een kind van  God ben, maar het gevoel is weg.
We bidden samen om nieuwe kracht en aanraking.
‘Dank je’ zegt hij eenvoudig. ‘Daarom kwam ik hier. Nu weet ik het weer. Ik blijf een kind van God.
‘Een echte!’ lach ik.
‘Zeker weten!’ Hij grinnikt. Een echt Nijkerks kind van God.’
 Arna van Deelen


↑ Top  

© Gereformeerde Kerk - Nijkerk 2018   Leden   Account aanmaken?   ANBI