Wat een eenvoudig potlood zoal niet kan zeggen


Nog niet zo lang geleden werd ik door een familielid uitgenodigd om de afscheidsmusical van hun dochter bij te wonen i.v.m. het verlaten van haar basisschool.
Dat wil en kan je niet weigeren en dat betekende 100 kilometers heen en ’s avonds laat  diezelfde 100 km weer terug naar Nijkerk. Onderweg in de auto vroeg ik me af hoe dat zou zijn, die basisschool ligt in de zogenaamde Biblebelt en heeft een protestants-christelijke signatuur.
Welnu die musical was zoals bijna overal: licht chaotisch, spitsvondige teksten, leerlingen die schitterden als ware filmsterren en opgetogen ouders, die maar wat trots waren op hun zoon of dochter.
Na afloop mochten we allemaal naar een andere locatie en daar werd de film getoond van het schoolkamp; kregen de leerlingen een t-shirt met een tekst erop die specifiek op haar of op hem van toepassing was, waarop veel leerling snedig reageerden.  Mondig zijn de leerlingen van groep 8 tegenwoordig in meerdere betekenissen. Kortom het was erg warm en erg gezellig.
Volgens mij was zo’n beetje het voltallige schoolteam aanwezig: allen van het vrouwelijk geslacht, op één man na. De feminisering van het (basis)onderwijs kon niemand ontgaan
De directrice van die basisschool had natuurlijk ook nog een stichtelijk woord en dat vond ik zo aardig, dat ik het graag met u wil delen.
 
-Een jongetje keek naar zijn oma die een brief aan het schrijven was. Op een gegeven moment vroeg hij: ”Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij ?”
Oma zei: “Ik schrijf inderdaad over jou. Maar belangrijker dan de woorden die ik schrijf, is het potlood waarmee ik schrijf. Ik zou willen dat je later, als je groot bent, net zoals dit potlood wordt.” Het jongetje keek naar het potlood, maar hij kon niets bijzonders ontdekken. “Maar het is gewoon een potlood!”

Jij zult later misschien geweldige dingen doen, maar je mag niet vergeten dat er een hand is, die jou leidt. Die hand noemen we God.
 
Soms moet je stoppen met schrijven, om de potloodpunt te slijpen. Dat is een beetje pijnlijk maar je kunt daarna wel beter schrijven.
 
Als je met een potlood schrijft, kun je altijd je schrijffouten uitgummen.  Je zult later fouten maken, maar die kun je corrigeren en dat maakt je tot een beter mens.
Het belangrijkste van een potlood is niet de witte, bruine of zwarte buitenkant, maar het grafiet dat erin ziet. Beoordeel de mensen om je heen dus niet op hun uiterlijk, maar op hun innerlijk.
 
Tenslotte: wat een potlood bijzonder maakt, is dat het altijd een spoor achterlaat. Besef goed dat alles wat jij in je leven doet ook een spoor achterlaat.”-
Toen ik na afloop weer die 100 km naar huis reed, bedacht ik dat ingewikkelde geloofsvragen ook zo kinderlijk eenvoudig  te duiden en te beantwoorden zijn en nam ik me voor om na de vakantie naar het Catharijneconvent in Utrecht te gaan voor de tentoonstelling “Bij ons in de Biblebelt”.
 
Arie Sterk
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
 

© Gereformeerde Kerk Nijkerk   Leden   Account aanmaken?   ANBI   Privacy