Een kantelmoment

Plaatsen als Sint-Oedenrode, Sint-Michielsgestel en Sint Nicolaasga hebben met elkaar gemeen
dat ze met Sint beginnen. Er zijn overigens meer plaatsnamen die daarmee beginnen.
In katholieke kringen is het niet ongebruikelijk om steden, maar vooral gebouwen de naam van een heilige te geven.
Wij hebben geen heiligen, nou ja, dat is ook niet helemaal waar. We zijn allemaal heiligen.
Wij zijn een gemeenschap der heiligen volgens de apostolische geloofsbelijdenis, maar heilige plaatsen en gebouwen kennen wij niet.
Wij hebben wel onze heilige huisjes maar dat is een heel ander verhaal.
Een kerkgebouw is voor ons een gewoon gebouw, alleen de architectuur is opvallend en heel divers.
Wanneer wij in de naam van onze Heer bijeen komen dan is voor even het gebouw een ontmoetingsplaats tussen God en mensen. Zodra wij het kerkgebouw verlaten hebben, wordt het gebouw weer teruggebracht tot wat het was. Niet de stenen maar de mensen maken het tot een bijzonder gebouw.
Wel zijn sommige plekken of gebouwen voor ons heel bijzonder, omdat ze herinneringen oproepen. De plek waar je elkaar voor het eerst ontmoet hebt of het huis waar je man of  je vrouw is geboren. Het kerkgebouw waarin je gedoopt of getrouwd bent. Het graf van een dierbare of de plek waar het fatale ongeval van jouw kind heeft plaatsgevonden.
Elke keer als je er langs rijdt, word je daaraan herinnerd. Zulke plaatsen zijn ons lief en dierbaar. Ze zijn voor ons heilig.
Plaatsen die ons dierbaar zijn, zijn niet altijd terug te vinden. Planologisch en stedenbouwkundig verandert er veel, ook hier in Nijkerk. Waar weiland was, wordt nu een woonwijk gebouwd. Zo wonen wij op een plek waar vroeger volkstuintjes waren, zo is mij verteld.
 
Mozes zou de plek waar hij werd aangesproken door de Eeuwige later niet meer hebben kunnen terugvinden. Ergens aan de rand van de woestijn moet het geweest zijn. Daar was het keerpunt of het kantelmoment in zijn leven.
Mozes heeft zijn wilde haren verloren in de loop der jaren. Aanvankelijk was hij erg impulsief en ging op de vuist als hij het nodig vond.
Mozes stond zijn mannetje vooral omdat hij zich heel sterk verbonden voelde met mensen,
die onderdrukt werden en als slaven werden behandeld.
De Mozes van weleer is niet meer de Mozes van vele jaren later, hij leidt een rustig bestaan.
Het is goed zo en ver weg van de ellende in Egypte. Totdat die braamstruik zijn aandacht trok. En dan gebeurt iets wonderlijks.
Mozes wordt herinnerd aan zijn verbondenheid met mensen die onder de armoedegrens leefden. Daar bij die struik kwam dat allemaal weer bij hem boven.
Aanvankelijk geeft hij niet thuis, de Eeuwige moet hem over de streep halen. De God van weleer stelt zich voor als de God van “Ik zal er zijn en Ik ben met jou' en dat geeft Mozes een beetje lucht. De God  van Abraham, Izaäk en Jacob wil ook de God van Mozes zijn.
Het vuur was gedoofd maar wordt opgerakeld. De Eeuwige wil Mozes wakker schudden. Bij Mozes speelde zijn leeftijd danig parten en ook het spreken gaat hem moeilijk af.
U, God van Abraham Izaäk en Jacob, U moet niet bij mij zijn. U kunt beter iemand anders daarvoor vragen.
 
Mozes wordt geroepen. Profeten worden geroepen. Mensen worden geroepen maar ze staan daar niet direct om te springen. Ze hebben zo hun bezwaren.
Maar let wel!
De Eeuwige heeft niet zijn ogen  gesloten voor de ellende in deze wereld en keert deze wereld niet de rug toe, Hij is en blijft met de mens in nood begaan. Hij roept daarom mensen op om Hem daarin tot een hand en voet te zijn.
Hij wil dat mensen, mensen van onderweg worden. Mozes vormt geen uitzondering.
Grote twijfel heeft Mozes over zijn overtuigingskracht als hij op audiëntie moet bij de Farao.
Hij voelt zich veel te oud.
 
Mozes had inderdaad een vooruitziende blik. De reactie van de Farao loog er niet om.
Als het volk de eerste stappen heeft gezet door het water heen in de woestijn menen de mensen hun beklag te moeten doen.
Mozes ziet er tegenop als tegen een berg, maar hij gaat, zij het wel schoorvoetend.
Bij die struik aan de rand van de woestijn, daar is het allemaal begonnen.
De droom van weleer wordt toch werkelijkheid. Het is een heus kantelmoment.
 
Ds. A.A. Nottelman

© Gereformeerde Kerk Nijkerk   Leden   Account aanmaken?   ANBI   Privacy