Op een andere manier

 

Het is goed om als ‘buitenstaander’ deze dingen onder ogen te zien en niet te snel tegen de niet opgenomen partner te zeggen: “Wat fijn dat u uw man/vrouw nog hebt!”. Want de huwelijksrelatie, die vroeger gave en opgave was, lijkt bijna helemaal opgave te zijn geworden. Bijna, want wel degelijk wordt opgemerkt hoeveel plezier het de ander doet, dat de partner trouw blijft in het bezoeken. 
Hoe de persoon zich vastklampt, omdat bezoek zoveel betekent.
Voor de niet opgenomen partner brengt dit ingrijpende veranderingen met zich mee.
Het afscheid nemen zoals vroeger komt nooit meer terug.
Er zal een nieuwe weg gevonden moeten worden om verder te kunnen gaan.
Sommigen vinden zo’n nieuwe weg. Het is geen gemakkelijke weg. Ik hoor nogal eens dat als die weg ten einde toe is gegaan, dat dít wérk nu is volbracht. En voegen ze eraan toe dat ze het alleen met hulp van God en mensen hebben geklaard. 
Maar wil er voor jou, als je je partner overleeft, nog toekomst zijn, dan hangt die mede af van hoe je die moeilijke periode met je gehandicapte partner hebt doorgebracht. Ben je voor de grote en zware problemen misschien weggevlucht? Heb je het alleen gedaan onder druk van de buitenwereld, die dat van je verwachtte?
Of was er een innerlijke bereidheid om je nu ook in te zetten voor een mens, met wie je zoveel hebt gedeeld en die zoveel voor je gedaan en betekend heeft?” aldus verpleeghuispastor ds. A. van Houwelingen.
 
Begrip van de omgeving
Velen heb ik moedig een nieuwe weg zien gaan. Afscheid nemen van vroeger en op een nieuwe manier "samen op weg” gaan. Wat dat aan energie kost, weten maar weinigen. Bovendien is het vaak een eenzame weg. Daarom heb ik dit verhaal overgenomen.
Ik hoop ermee te bereiken dat de partners, die net zo goed als hun echtgenoot/echtgenote in het verpleeghuis, door een ramp werden getroffen, méér begrip en steun van hun omgeving zullen gaan ondervinden. Zij rouwen intens om alles wat verloren ging. Juist dan komt het erop aan dat er mensen zijn die meeleven, óók op bezoek blijven komen, ook al is hij/zij vaak niet thuis maar op bezoek in het verpleeghuis.
Ik hoop dat partners zichzelf enige rust gunnen om op adem te komen. Dat ze alleen op vakantie durven gaan, een weekend-regeling durven bijstellen, als die echt te zwaar wordt enzovoort.
Daarnaast is ondersteuning, bijvoorbeeld van hun kinderen, van groot belang. Er zijn soms signalen dat kinderen hun ouder hardop of stilzwijgend verwijten, dat zij hun partner in het verpleeghuis hebben gedaan.
Niet alleen verpleeghuisbewoners, maar ook hun partners en andere zeer nabije relaties, hebben begrip nodig en daadwerkelijke hulp en ondersteuning. Steun om de zware taak te kunnen volbrengen, nl. deze taak: de mens met wie ze samenleefden trouw te blijven, óók op dat laatste, moeilijke, vaak eenzame traject, toen hij/zij en dus ook de relatie met hem of haar zo pijnlijk veranderde.”
 
Een waar gebeurd verhaal
Op een morgen, het moet rond 8 uur geweest zijn, komt een man van achter in de tachtig op het spreekuur van de arts-assistent om de hechtingen uit zijn duim te laten verwijderen.  
Hij zei dat hij weinig tijd had, want hij had een afspraak om 9 uur. 
Ik nodigde hem uit om in de wachtkamer plaats te nemen omdat er nog een aantal patiënten voor hem waren.
Omdat hij steeds op zijn horloge keek, besloot ik hem maar als eerste te helpen.
Na controle zag ik dat alles goed genezen was en na overleg met de dokter deed ik het nodige om de draadjes te verwijderen, zodat de wonden sneller konden genezen.
Terwijl ik bezig was vroeg ik hem of hij diezelfde morgen misschien nog een afspraak had met een andere arts. 
De man antwoordde dat hij naar een instelling moest om, zoals elke dag gebruikelijk, met zijn echtgenote te ontbijten. 
Ik vroeg hem naar haar gezondheid. Hij zei dat zij in een zorgcentrum verbleef omdat vanwege de ziekte van Alzheimer thuis wonen er niet meer in zat.
Ik vroeg hem of ze kwaad zou zijn indien hij te laat kwam.
Zijn antwoord verraste mij: ‘zij weet niet meer wie ik ben. Sinds 5 jaar is er geen enkele herkenning meer.
‘En’, vroeg ik aan hem, ‘Ondanks dat zij niet weet wie u bent gaat u toch elke morgen naar haar toe’?
 
Hij glimlachte, keek mij aan en zei: ‘zij herkent mij wel niet, maar ik weet wel wie zij is.’ 
Ik had moeite om mijn tranen te bedwingen. Toen hij vertrokken was, was ik er kapot van.
Ik dacht: dit is het soort liefde dat ik ook in mijn leven wil. 
De ware liefde is niet lichamelijk en niet romantisch.  
De ware liefde is het aanvaarden wat is, wat geweest is en wat nog zal zijn.
 
De gelukkigste mensen hebben niet steeds alles en het beste, maar trekken hun plan en maken er het beste van.
 
Tot slot: mijn grote waardering voor al de verzorgenden die met zeer veel liefde en respect er zijn voor de ‘kwetsbare’ medemens.
Zij worden dikwijls zwaar ondergewaardeerd voor datgene dat zij doen en zich dikwijls in de anonimiteit afspeelt. Er zou veel gewonnen zijn dat dames en heren politici daar eens wat meer oog en oor voor zouden hebben. Gelet op afgegeven signalen uit de samenleving bekruipt me steeds meer het gevoel dat die aan dovemans oren zijn gericht. Of is dit een onterechte conclusie?
 
Bernhard H Steenwijk
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
 

Downloaden Kruiskerk-app

t,b,v, Apple ios en Android
app store 117x35
google play 116x35