Petrus wil Jezus niet meer kennen (Lucas 22:54-62)

 
Een jongetje van zeven jaar moest op de Openbare School een paar dingen over zichzelf opschrijven. Eén van de vragen was: wie is jouw superheld? De meeste kinderen schreven de naam op van een voetbalster of van een zanger maar dit jongetje schreef op: Jezus.
Dat was verrassend en het personeel was er wat verlegen mee. Het was tenslotte een Openbare School en daar praat je dus niet vaak over Jezus. Het jongetje ging nooit naar de kerk en was ook niet gedoopt. Het was zijn buitenlandse moeder die hem wel eens over Jezus had verteld en die hem iconen had laten zien. En die verhalen en beelden hadden indruk op hem gemaakt. Een mens die het goede deed en de mensen lief had. Dat sprak hem aan, zo jong als hij was.
In onze geseculariseerde wereld is Jezus voor veel mensen niet meer inspirerend. Wie wel eens naar de populaire serie de Luizenmoeder kijkt, weet, dat op die school Jezus vaak als vloekwoord wordt gebruikt. Ze willen niets van Hem weten. Wat moet je nou met zo’n man die tweeduizend jaar geleden hier op aarde rondliep? Veel mensen kunnen zich er weinig meer bij voorstellen. Het “echte” kerstverhaal smaalde een leerkracht: wat is daar nou echt aan? Op openbare scholen, die er zogenaamd voor iedereen willen zijn, levert godsdienst en geloof soms veel ongemak op. In deze serie komt dat heel sterk naar voren. En daarom kiezen ze maar liever voor een disco op het jaarlijkse kerstfeest. Dat levert geen problemen op, geen ongemak.
Sommige mensen denken dat godsdienst alleen maar ruzie oplevert, terwijl disco en sporten de mensen zou verbroederen. En daarom hebben ze ook geen moeite met vloeken. Ze vinden het terecht dat je afstand neemt van het christelijk geloof en zien het vloeken als een verworven vrijheid in onze samenleving. Zijn ze teleurgesteld in de goede uitwerking van religie? Heeft iets hen in het christelijk geloof zo negatief geraakt, dat ze Jezus eerder als een bedreiging zijn gaan zien dan als een voorbeeld of als een waardevolle vriend?
Komende zondag lezen we over Petrus, die ogenschijnlijk zijn vriendschap met Jezus opgeeft. Hij is teleurgesteld. Hij had wel willen vechten maar als Jezus zich zonder verzet overgeeft, haakt Petrus af. Raar eigenlijk, als je weet, dat zoveel mensen moeite hebben met het geweld in de Bijbel. Het niet overgaan tot geweld als je bedreigd wordt, ligt blijkbaar nog moeilijker!
In deze periode voor Pasen staat er voor in onze kerk een grote zware rugzak. Misschien mag je in Petrus wel een backpacker zien van lang geleden. Hij liet zomaar zijn werk achter zich om met Jezus mee te gaan. Hij ging een avontuur aan waarvan hij niet wist waar het zou eindigen. In Jeruzalem dreigt alles mis te lopen. En Petrus, die gold als één van de meest gedreven volgelingen van Jezus, kan en wil niet langer met Hem meegaan. Hij zegt openlijk, dat hij Jezus niet kent. Het is volgens mij een vorm van lijfsbehoud. Afstand nemen en loslaten, niet omdat je dat zo nodig wilt of goed vindt, maar puur om je leven voort te kunnen zetten. Had Petrus een keuze toen hij zei dat Hij Jezus niet kende? In de Joodse traditie mag een mens liegen op het moment dat het leven bedreigd wordt. Het gebod om niet te mogen liegen is ondergeschikt aan het gebod om het leven te beschermen. Wat Petrus doet, is dus gerechtvaardigd. En toch wringt het en voelt hij zich diep schuldig als hij later Jezus weer ontmoet. Hij had Hem immers trouw beloofd.
Jezelf schuldig voelen is een rot gevoel. Een vriend in de steek laten omdat het je teveel kost is niet fraai. De gemeenschap rondom Jezus de rug toekeren omdat het je te zwaar wordt, is niet erg moedig. Maar wat levert het op als je hierin kiest voor jezelf en daarom Jezus loslaat? Hem niet willen kennen is ook een niet willen kennen waar Hij voor staat. En word je daar beter van? Wat is een langer leven waard als je daarbij los laat wat je zo heel belangrijk vond? Wat is kiezen voor jezelf als dat de leegte en het gemis in jezelf vergroot? Al behield Petrus voor zich het leven, hij werd er niet gelukkig van.
Gaan voor jezelf en de betekenis van Jezus ontkennen, lijkt misschien aantrekkelijk. Maar is het dat wel? Is Jezus buiten de deur houden niet ook een buiten de deur houden waar hoop en inspiratie te vinden is? En dat hebben mensen in onze tijd nog even hard nodig als lang geleden. Wat mij betreft: lang leve Jezus! Een superheld bij uitstek, die door de eeuwen heen mensen in beweging bracht en hen verenigde in Zijn Naam. Waar mensen ruimte maken voor Hem, groeit de verbondenheid.
 
Ds. Jan Willem Overvliet