feed-image RSS-feed

Einde verhaal?


Ondanks de warme zomerzon hangt er iets treurigs over de binnenplaats. De afscheiding naast ons pleintje is afgebroken. Het afgedankte moestuintje waar nieuwe groene plantjes zich aarzelend een weg zoeken zal binnenkort volgestort worden met de zakken grint die genadeloos staan te wachten. En het steeds groter wordende gat in de buitenmuur bevestigt mijn moedeloze gevoel van verlating en verval.
Dan komen onze gasten naar buiten. Stoelen worden om de tuintafel gezet, koffie, koekjes, verse munt. Het moet gezellig worden.
‘Doe mij maar veel suiker, en nee, niet van die munt’ schudt een vrouw resoluut. Gehoorzaam breng ik haar gewone thee met drie klontjes suiker. ‘Ik besef dat het niet zo goed voor me is’ geeft ze toe alsof ze zich moet verdedigen. ‘Maar ik proef nauwelijks meer iets weet je. Alleen nog iets wat heel zoet is. dan moet ik mezelf dat maar gunnen.’ Ze vertelt over de hersenbloeding die ze heeft overleefd, waar ze het verlies van smaak aan heeft overgehouden.
‘Ja echt naar. Lekker eten is een van de geneugten van het leven die ik moet missen.’
De andere gasten delen hun eigen verdriet. Het valt niet mee om ze op te beuren, zeker vandaag niet. Er schuift een vluchteling aan die depressief oogt. Hij moet eigenlijk op sport, beter eten, meer naar buiten… Het lukt hem gewoon niet. Mistroostig laat hij het hoofd hangen.
Donkere wolken pakken samen. De zon verdwijnt. Woorden van troost lijken nu niet gepast. Ik schrik van mijn eigen gedachten. Is dit het dan? Is dit het einde van ons Huiskamerverhaal? Dat we onze gasten straks moeten laten gaan zonder hoop op blijmoedig weerzien?
De gastheer tegenover mij aan de picknicktafel plukt aan de plant die dapper overeind steekt tussen de verdorde resten van de bloemenbak. Hij plukt maar door terwijl onze gasten zwijgend toekijken. Onder de ijverige volhardende vingers verrijst het frisse groen als een wonder van nieuw leven.
Onze laatste gast komt erbij, al even mismoedig als de rest. Hij is een kind van God, maar voelt het niet meer. ‘Als ik in de Bijbel lees, komt het niet binnen’ zucht hij. Als ik bid lijkt Hij me niet te horen. Heeft God mij verlaten?’
‘Zeker niet. God houd je vast, ook als je het een poos niet merkt.’ We wijzen naar de herleefde plant. ‘Soms moet je er gewoon doorheen. Het doet pijn en vraagt geduld. Maar wanhoop niet. Het komt goed!’ We bidden met hem en voelen de warmte van boven door ons heen stromen. Gesterkt staat hij op. ‘Dat raakte me echt ’zegt hij zacht. ‘Ik kan weer door.’
Zo voelen wij ons ook. We mogen geduldig wachten op wat God zal gaan doen.
De Huiskamer is Zijn werk!

Arna van Deelen


© Gereformeerde Kerk Nijkerk   Leden   Account aanmaken?   ANBI   Privacy